2006/Mar/23

และแล้วก็ได้ฤกษ์อัพเสียทีล่ะค่ะ..หลังจากที่ใช้เวลาเป็นนานสองนานในการจัดแต่งบ้านให้เข้าที่เข้าทางและที่เห็นอย่างเด่นชัดก็คือ Theme หรือ Background ที่เปลี่ยนบ่อยมากเพราะเปลี่ยนเท่าไหร่ก็ไม่ถูกใจเสียทีค่ะแต่ตอนนี้ก็คงจะหยุดลงตัวได้ซะที...หวังว่าคงช่วยทำให้บ้านหลังนี้ไม่ดูมืดครึ้มจนเกินไปนะคะ...แต่คิดว่าถ้าใครที่พอคุ้นเคยกับเจ้าของบลอคอยู่บ้างก็คงจะสังเกตเห็นว่า ที่นี่ก็ยังคงมีบรรยากาศของความรู้สึกเก่าๆ เวลาที่เข้ามาอยู่บ้างอย่างจางๆ นะคะ...ซึ่งคงยากที่จะเปลี่ยนแปลงไปถ้าตราบใดคนเขียนยังคงเป็นคนเก่าแบบนี้....
...

และเมื่อวานนี้เกิดเหตุการณ์ที่น่าอายเล็กๆ ถึงปานกลางค่ะ...คือด้วยความซนไปยุ่งกับส่วนของ link และใส่ code ผิดพลาดไป ทำให้ส่วนของ link เกิดความเสียหาย แต่ตอนนี้ใช้ได้เรียบร้อยแล้วค่ะด้วยความอนุเคราะห์ของทีมงาน Exteen ที่เข้ามาช่วยเหลือและแก้ไขให้อย่างรวดเร็วมากๆ...ขอขอบคุณไว้ ณ. ที่นี้ด้วยนะคะ สัญญาค่ะว่าต่อไปจะระมัดระวังให้มากกว่าเดิม...แหะ แหะ
...

ช่วงที่ตั้งใจจะหยุดเขียนนั้น...เป็นช่วงเวลาที่รู้สึกแปลกอย่างบอกไม่ถูกทีเดียวค่ะ..เหมือนกับได้มีเวลาเต็มที่ในการใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ (Exteen)ด้วยสถานภาพอีกแบบนึง ได้สานต่อมิตรภาพดีๆ กับใครๆ อีกหลายคนที่มา Add เมล์ เอาไว้และคุยทาง MSN และมีโอกาสได้ไปเยี่ยมใครต่อใครมากมายโดยให้เวลากับพวกเค้ามากขึ้น (ไม่ใช่เค้าไหนหรอกค่ะ..ก็พวกคุณๆ นั่นแหล่ะ)....และที่แน่ๆ ก็คือ ไปพบกับ น้องๆ หลายคนมาก..ที่กำลังนั่งร้องไห้ด้วยความทุกข์ใจเพราะผิดหวังในความรัก...ก็เลยอยากจะบอกกับหลายๆ คนผ่านตรงนี้ว่า...เข้าใจความรู้สึกของน้องๆ นะคะ..ว่ามันเจ็บปวดมากขนาดไหนเวลาที่ใครซักคนนึงที่เคยมีวันเวลาและสิ่งดีๆ ร่วมกัน...เคยมีความรู้สึกดีๆ มอบให้กัน...แต่มาวันนึงความรู้สึกของเค้ากลับเปลี่ยนไป..ในขณะที่ของอีกคนยังคงเต็มเปี่ยมเท่าเดิมหรืออาจจะล้น แล้วเสียด้วยซ้ำ...
...

แต่อยากจะบอกนะคะว่าน้องยังโชคดีกว่าคนอีกตั้งหลาย คนเลย...เพราะอย่างน้อยครั้งนึงก็ยังเคยได้รับความรู้สึกว่าเคยเป็นที่รักของคนที่ตัวเองรัก...น้องกับเค้าเคยมีหัวใจที่ตรงกัน..ได้มีวันเวลาแห่งความสุขไปพร้อมๆ กัน...ซึ่งแตกต่างจากอีกหลายคนที่อาจจะทำได้แค่เพียงมอบความรู้สึกดีๆ และสิ่งดีๆ ให้กับใครคนนึงที่เค้ารักมากก็เพียงแค่เท่านั้น....ให้..ทั้งๆ ที่ไม่เคยจะได้รับความรู้สึกเช่นเดียวกันตอบกลับมาเลย...และมันก็คงจะไม่มีวันด้วย (อย่างน้อยๆ ก็มีพี่คนนึงไงคะ)
...

แต่ตอนนี้ สิ่งที่พี่ทำอยู่คือ...พยายามใช้เวลาที่พี่มีอย่างคุ้มค่าที่สุด...พี่ก็ยังทำในสิ่งที่พี่อยากจะทำ...ยังคงคอยส่งความรู้สึกดีๆ ที่พี่เคยส่งให้กับใครคนนึงอยู่เสมอ..ไม่ว่ามันจะไปถึงเค้าหรือไม่ก็ตาม...แต่พี่ได้ทำหน้าที่ที่พี่เต็มใจจะทำอย่างเต็มที่ไปแล้ว...และคงจะทำไปอีกนานแสนนานทีเดียว....และในขณะเดียวกันพี่ก็ยังใช้ชีวิตอีกส่วนนึงของพี่...ทำหน้าที่ของความเป็นน้อง..เป็นเพื่อน...และเป็นพี่ที่ยังคอยดูแลความรู้สึกของใครอีกหลายๆ คนที่พี่มีความรู้สึกดีๆ ให้กับเขาเหล่านั้นโดยบอกเล่าความรู้สึกห่วงใยผ่านตัวหนังสือเป็นคอมเม้นท์ในแต่ละบลอค อยู่เสมอ....พี่ยังไม่เคยหายไปไหน...จะยังคงเป็นกำลังใจให้กับใครๆ อีกหลายคนอยู่ที่นี่ตลอดมา ขอเพียงแค่ได้รับรู้ว่ามีใครต้องการกำลังใจจากพี่เท่านั้น.....ขอฝากข้อความเหล่านี้ถึงน้องๆ นะคะ...
...

จริงๆ แล้วเรื่องที่อยากจะเขียนอยากจะเล่ามีอยู่เยอะแยะมากมายทีเดียวค่ะ..แต่คิดว่าคงจะค่อยๆ ทะยอยๆ เล่าดีกว่านะคะ เพราะเดี๋ยวจะยาวเกินเหตุ ผิดมาตรฐานของตัวเองที่ไม่ค่อยเขียนยาว (เคยแต่คอมเม้นท์ยาวๆ ) แล้ววันต่อๆ ไปจะมาเล่าอีกนะคะ..ยังติดไว้อีกหลายเรื่องทีเดียว...เช่น เหตุผลของการปิดบันทึกเล่มเก่า....เรื่องดีๆ ที่เกิดขึ้นในช่วงเวลาที่เคยคิดว่าอยู่ตัวคนเดียว รวมถึง ที่มาของบ้านใหม่หลังนี้ด้วย...แล้วทำไมต้องเป็น "doosong" ?

ปล.1 จากเอนทรี่ ที่แล้ว...เฮียจั่นอย่ามาเบี้ยวนะคะ...ยังไงเฮียก็ต้องยอมให้ผู้ชนะคนแรกที่เค้าโชคร้าย เอ๊ย..โชคดีหอมแก้มเฮียอ่ะ...แต่ตอนนี้ให้เฮียไปทาแป้งรอไว้ก่อนเลยค่ะ...เพราะว่าน้องเค้าขอเวลาไปทำใจ และสงบสติอารมณ์ที่พลาดเอ่ยชื่อออกมาคนแรกเสียก่อน...รู้สึกน้องเค้าจะขอเวลาแค่ 5 ปี นะคะ....เฮียคงจะรอได้นะคะ...อืม...น้องเค้าคงอยู่ที่ไหน ซักที่นึงอ่ะนะคะ...อืมม...เข้าใจความรู้สึกของน้องเค้าจริงๆ ค่ะ....

ปล. 2 รู้สึกดีกับใครหลายๆ คนจังค่ะ..ที่ยังคงจำกันได้...ขอบคุณนะคะ..(แต่มีหลายคนเหมือนกันค่ะ ที่ลุ้นจนตัวโก่งจริงๆ....ใบ้แล้วใบ้อีกหลายที...จนเกือบจะกลายเป็นรายการมาตามนัด ไปซะแล้ว(รายการที่คุณต้อย เศรษฐา กับคุณตุ๊กญาณีเป็นพิธีกร..ที่ทราบก็เพราะว่าได้มีโอกาสดูเทป ที่คุณลุง คุณป้าคุณน้า คุณอา ได้อัดเอาไว้ในสมัยนั้นมาให้ดูค่ะ.....ไม่ใช่เพราะว่าแก่...เกิดทันดูหรอกนะคะ..อย่าเข้าใจผิดกันน๊า.....

ปล. 3 รักพวกคุณทุกคนจังค่ะ....ขอบคุณนะคะ..ขอบคุณจริงๆ..แล้วพวกคุณล่ะคะ? เรายังรักกันอยู่ใช่ไหม?

หงส์ฟ้า

ศิลปิน : โบ สุนิตา ลีติกุล
เพลง : ยังรักกันอยู่ใช่ไหม

ยังจำฉันได้หรือเปล่า ก่อนนั้นใครที่เคยเหมือนเป็นเงาของเธอ
จะเนิ่นนานสักเพียงใด ก็รู้ว่าเธอไม่ลืมที่เคยรักกัน

* คิดถึงฉันบ้างหรือเปล่า อย่างที่ใจฉันคอยคิดถึงเธอทุกวัน
อย่าบอกเลยว่าเธอลืมไม่คิดถึงกัน เมื่อในแววตาบอกมาว่าเธอไม่ลืม

** ยาวนานสักเท่าใด ความจริงในหัวใจฉันรู้ว่ามันไม่ลบเลือน

แววตาที่เห็นกัน ยังคงจะย้ำเตือนความหมาย ว่าเรายังรักกันอยู่เหมือนเก่า

(ซ้ำ * , **)

ในใจยังย้ำเตือน และยังคิดถึงกันเสมอ ก็เรายังรักกันอยู่ใช่ไหม

อยากจะขอวันนี้ เป็นเหมือนวันนั้น ที่ฉันยังมีเธออยู่ข้างกาย
อยากจะขออีกครั้ง อีกครั้งได้ไหม มาเริ่มความรักใหม่ ให้เหมือนเดิมอีกคราว

(ซ้ำ **)

แววตาที่เห็นกัน ยังคงจะย้ำเตือนความหมาย ก็เรายังรักกันอยู่ใช่ไหม
เรายังรักกันอยู่เหมือนเก่า


#60 by (114.128.32.64) At 2009-05-20 21:17,
cry
#59 by 6 (125.26.25.85) At 2009-02-11 20:10,
ชอบค่ะ
#58 by (117.47.152.236) At 2008-09-13 15:07,
เราเลิกกันแล้วค่ะ เค้ามคนอื่น
#57 by sindy (118.173.51.19) At 2008-09-07 15:12,
ดีค่ะเพ่หงษ์
เพลงนุกดีค่ะ
ขอให้ความรัก
เพ่หงษ์อยู่กันนานๆๆ
นะค่ะbig smile open-mounthed smile confused smile sad smile
#56 by ööy (83.249.153.214) At 2008-08-19 04:38,
#55 by นวลจันทร์ (125.25.180.56) At 2008-08-04 17:52,
#54 by (125.25.180.56) At 2008-08-04 17:51,
#53 by (125.25.180.56) At 2008-08-04 17:50,
#52 by แป้ง (125.25.2.153) At 2008-08-01 21:02,
หวัดดีครับคุณหงษ์ นี่เป็นครั้งแรกครับ ที่เข้ามา นั่งฟังเพลงในนี้แทบทุกเพลง เพราะทั้งหมดเลยครับ คุณหงษ์คะรบกวนขอคำปรึกษานิดนึงได้มั้ย ตอนนี้น้องสาวผมกำลังจะแต่งงาน เพราะจำเป็นต้องแต่งจริงๆ แต่น้องผมไม่เคยรู้มาก่อนว่าแฟนที่คบอยู่ด้วย มีแฟนอยู่แล้ว ถึง 2 คนซึ้งเค้าคบมานานมาก ซึ่งน้องผมก็สงสัยอยู่เสมอ แต่เพราะว่าน้องผมทั้งรักเค้าและซื่อสัตย์กับคนที่รัก ความเชื่อใจ เชื่อคำพูดเค้าทุกอย่าง เค้าทำให้ที่บ้านเชื่อใจ แต่ตอนนี้ความจริงก็ปรากฏขึ้น แต่จะไปจากเค้าไม่ได้เพราะเห็นกับบางอย่าง ผู้หญิง 2 คนนั้นยอมหลีกทางให้ได้คบและแต่งงานกัน ดุเหมือนทั้ง2 คนนั้นจะเป็นคนดี ผมเชื่อว่าน้องผมก็เป็นคนดี เพราะเธอก็เคยเจ็บปวดกับความรักมามาก ถ้าน้องผมรู้ก่อนหน้านี้ผมเชื่อว่าน้องผมคงจะไปจากผู้ชายนี้โดยง่าย น้องผมคงจะเป็นคนเดิม